The Art of Learning – Josh Waitzkin

Growth comes at the point of resistance. We learn by pushing ourselves and finding what really lies at the outer reach of our abilities

51p7riv4tjl-_sx323_bo1204203200_

Klik de kaft voor bol.com

Een goede alternatieve titel voor dit boek zou zijn geweest: “The Art of Growing’, of “The Art of Excellence”. Elk nieuw ding dat je leert, groot of klein, zorgt voor een stukje groei. Aangezien leren, denk ik, door het gros van de mensen gerelateerd wordt aan school of met wat geluk ook aan belangrijke levensgebeurtenissen, ben ik bang dat de huidige titel de lading van het boek niet dekt voor de ontwetende browser van de bol.com-bibliotheek. Je kan namelijk ook iets over jezelf leren vanuit een hobby zoals schaken, voetbal, breien, of hardlopen. Daarmee is dit boek een uiterst geschikte vertaling van het doel van deze blog en waarschijnlijk uiteindelijke de beste kandidaat om, na ellenlang wachten, het eerste meesterwerk (…) van een stuk tekst online te gooien! It has begun…

Even Voorstellen

Josh, ik ga er even vanuit dat ik Josh mag zeggen, speelt schaak vanaf zijn zesde en is “National Chessmaster” geworden op zijn 13e. Tot aan zijn 20e levensjaar heeft hij nationaal en internationaal veel successen behaald en daarna vond hij het tijd om te switchen naar Tai Chi Push Hands, een martial art, om daar nog eens een aantal wereldkampioenschappen binnen te slepen. Inmiddels heeft hij in het Braziliaans Jiu Jitsu de zwarte band bemachtigd en acteert hij ook daar op een hoog niveau. En daar gaat dit boek over… Hij heeft zijn weg naar meesterschap in deze domeinen grondig (maar dan ook echt grondig!) en stap voor stap ontleed, de verbanden naar boven gehaald en dit op papier gezet in dit verhelderende en inspirerende boek. Het bestaat voor mij uit drie delen. 1) Open deuren, 2) Interessant, 3) Vervreemdend.

… they wanted my relationship to the game be about learning and passion first, and competition a distant second.

Tijdens het lezen van het eerste gedeelte van het boek waren heel wat zaken nog herkenbaar van mijn tijd als slagwerker. Als eerste heb je logischerwijs een passie nodig voor waar je mee bezig bent en die passie blijft belangrijker dan het winnen. Zeker in het begin. Je reflecteert tijdens repetities en na optredens wat er goed en niet goed ging en waar het aan lag, waar het eventueel beter kan. Ook dat je tegen sterkere tegenstanders zelf beter wordt en leert van verliezen is voor de meesten een open deur. Tegenslag sterkt je voor komende obstakels en laat zien dat ‘good things don’t come easy‘. Hier valt al een mooie parallel naar de rest van je leven te trekken. Over dat proces zegt hij het volgende:

I was having a great time and was just innocent enough to avoid being messed up by the spotlight. I dove deeper and deeper into chess. Of course there were plateaus, periods when my results leveled off while I internalized the information necessary for my next growth spurt, but I didn’t mind. I had a burning love for chess and so I pushed through the rocky periods with a can-do attitude. I became a Chess Master a few days after turning thirteen, beating Fischer’s mark of thirteen years and five months. People were saying that I was a future World Champion, but I didn’t hear them. I was a competitor who knew winning and losing and the hair’s breadth in between. My rivals didn’t care about reputation – they just wanted to crush me and I had to keep it real.

Fixed vs. Growth Mindset

Maar afgezien van deze open deuren, vermeld Josh ook concepten die voor veel mensen onbekend zijn en waarvan ik zeker weet dat ze er hun voordeel mee kunnen doen. Zo heeft hij het over mindset. Een verbazingwekkend onderschat fenomeen dat een nog verbazingwekkender verschil in je dagdagelijkse ondernemingen kan maken en het verdient om even bij stil te staan. Het concept dat hij beschrijft, Fixed (entity) vs. Growth (incremental) Mindset, is niet van hemzelf, maar van Dr. Carol Dweck. Het beschrijft het verschil tussen mensen die zeggen dat ze iets gehaald hebben omdat ze “ergens goed in zijn” (Fixed), en mensen die zeggen dat ze iets gehaald hebben omdat ze “er hard voor gewerkt hebben”(Growth). De laatste groep zal harder werken bij obstakels, daar waar de eerste groep zal zeggen dat ze “er niet goed in zijn”. Een mooi voorbeeld voor veel mensen is wiskunde (of in mijn geval statistiek) of talen. Op de middelbare school worden kinderen vaak ingedeeld in “wel of geen wiskundepersoon”. Dit is een ‘schoolvoorbeeld’ (pun intended) van een Fixed Mindset omschrijving. Ik heb in de onderbouw altijd 3’en en 4’en gehaald. Totdat ik het opeens snapte en wiskunde met een 8 heb afgesloten (doordat ik voor het eindexamen niet meer geleerd had en een 6,x ervoor haalde. Weg 9!). Oefenen, oefenen, oefenen… Kleine stapjes (incremental steps), groot resultaat.

Josh Waitzkin in Vroegere Tijden

Dan volgen er een aantal concepten die Josh uit zijn leerreizen heeft gedistilleerd, die wonderbaarlijk, vaak plausibel en soms logisch zijn. Die ga ik proberen kort aan te raken, aangezien ik niet wil dat dit eenvoudigweg een samenvatting wordt. Ze moeten wel in meer of mindere mate duidelijk worden.

The Soft Zone en Hoe ‘m te Cultiveren

Het eerste, logische concept waar Josh het over heeft is “the Soft Zone“. Iedereen die competitief bezig is geweest heeft wel eens schijnbaar boven zijn kunnen gespeeld. Bij voetballers zie je dat vaak in de eerste twee wedstrijden vanaf hun debuut. Ze zijn helemaal in de zone, volledig gefocust, ook wel ‘flow’ genoemd. Zelf heb ik dit een keer meegemaakt tijdens de Limburgse Kampioenschappen slagwerk. Ik was verbaasd dat het stuk wat ik had gespeeld afgelopen was. Mijn instructeur vertelde me dan ook na mijn optreden dat het leek alsof ik helemaal opgezogen werd in het stuk.

Het plausibele dat Josh over the Soft Zone schrijft, dat je die zone niet voor lange tijd hoeft vast te houden, maar dat je het moet afwisselen met rustperdiodes, Stress and Recovery. Hij legt hier de link tussen lichaam en geest. Hoe beter je bent om lichamelijk te herstellen, hoe sneller je ook geestelijk herstelt. Dit is waar het logisch wordt dat een schaakspeler aan intervaltraining doet.

Het wonderbaarlijke is dat Josh zegt dat je die Soft Zone kunt triggeren, door conditionering. Je kiest een activiteit waarbij je normalerwijs in de Soft Zone komt (een potje Fifa bijvoorbeeld), en simpel gezegd bouw je een routine van vier à vijf stappen/activiteiten op die je uitvoert telkens voordat je die activiteit doet. Bijvoorbeeld 1) snack, 2) ademhalingsoefening 3) naar ‘Final Countdown’ luisteren, 4) je kamer fatsoeneren, gevolgd door Fifa.  Dan transfereer je die routine naar andere activiteiten (dan Fifa) en uiteindelijk kort je je routine in (in incremental steps welteverstaan). Zo bouw je dus die presence op die nodig is om keer op keer die topprestatie te leveren. Dit is ergens vervreemdend, omdat het zo onwaarschijnlijk klinkt. Aan de andere kant zul je het niet weten voordat je het probeert! In The Art of Learning wordt dit doorgetrokken naar andere aspecten van je leven:

… But far more critical than these rare climactic explosions, I believe that this type of condensing practice can do wonders to raise our quality of life. Once a simple inhalation can trigger a state of tremendous alertness, our moment-to-moment awareness becomes blissful, like that of someone half-blind who puts on glasses for the first time. We see more as we walk down the street. The everyday becomes exquisitely beautiful. The notion of boredom becomes alien and absurd as we naturally soak in the lovely subtleties of the “banal”. All experiences become richly intertwined by our new vision, and then new connections begin to emerge. Rainwater streaming on a city pavement will teach a pianist how to flow. A leaf gliding easily with the wind will teach a controller how to let go. A housecat will teach me how to move. All moments become each moment. This book is about learning and performance, but it is also about my life. Presence has taught me how to live.

Josh Waitzkin in Niet zo Vroegere Tijden

Vooruitgang

Om vooruit te gaan, zul je af en toe moeten los laten wat je al weet en kunt. Mijn boksinstructeur vertelde me dat iedereen die aan boksen begint eerst moeten afleren wat ze al weten, voordat er aan de basis kan worden begonnen. Ook tegenslag is een kans op vooruitgang, afhankelijk van je interpretatie en hoe je besluit gebruik te maken van die tegenslag. Geduld is een schone zaak.  Paradoxaal genoeg kan het zijn dat je ten tijden van vooruitgang meer tegenslagen krijgt, juist omdat je aan je vooruitgang aan het werken bent.

Thinking back on my competitive life, I realize how defining these themes of “Beginner’s Mind” and “Investment in Loss” have been. Periodically, I have had to take apart my game and go through a rough patch. In all disicplines, there are times when a performer is ready for action, and times when he or she is soft, in flux, broken-down or in a period of growth. Learners in this phase are inevitably vulnerable. It is important to have perspective on this and allow yourself protected periods for cultivation.

Diepte boven Breedte

Die vooruitgang, zoals al meerdere malen (maar zeker niet ten overvloede) benoemd is, boek je het best in… Juist! Kleine, incremental, stapjes. Making Smaller Circles, noemt Josh dat. Diepte boven breedte. Dit concept wordt perfect geïllustreerd door de welbekende quote van Bruce Lee:

I fear not the man who has practiced 10,000 kicks once, but I fear the man who has practiced one kick 10,000 times.

Making Smaller Circles maakt het nog specifieker:

… The next phase of my martial growth would involve turning the large into the small. My understanding of this process, in the spirit of my “numbers to leave numbers” method of chess study, is to touch the essence (for example, highly refined and deeply internalized body mechanics or ‘feeling’) of a technique, and then to incrementally condense the external manifestation of the technique while keeping true to its essence. Over time expansiveness decreases while potency increases. I call this method “Making Smaller Circles”.

It is rarely a mysterious technique that drives us to the top, but rather a profound mastery of what may well be a basic skill set. Depth beats breadth any day of the week, because it opens a channel for the intangible, unconscious, creative components of our hidden potential.

Wat hier meteen tot de verbeelding spreekt is de traptechniek van Cristiano Ronaldo. Explosief, zuiver, hard. Gezien zijn reputatie als enorm harde werker en zijn bekende drive om de allerbeste te zijn, kan men concluderen dat hij door enorm veel trainen zijn traptechniek verfijnd heeft en daarbij, bewust of onbewust, steeds Smaller Circles gemaakt heeft.

Slow Down Time

Bewuste – Intuïtie – Onbewuste

Het laatste principe dat ik wil bespreken, en zeer tot de verbeelding spreekt, is Slowing Down Time. Aan de basis van dit principe ligt de connectie tussen het bewuste en het onbewuste, die volgens Josh door onze intuïtie met elkaar verbonden worden. En die intuïtie kan getraind worden. Een tekenend voorbeeld uit mijn eigen ervaring is de manier waarop ik na een aantal jaar slagwerkrepetitie noten las. Daar waar je de muzieknoten eerst bewust moet ontcijferen, kun je ze later  lezen als ‘aap, noot, mies’ (nadat je steeds kleinere cirkels gemaakt hebt). Figuurlijk gesproken vertraagt de tijd op zo’n moment, relatief met hoe het vroeger ging. Doordat je de noten onbewust kunt lezen, heb je ruimte in je bewuste over om aandacht aan andere facetten te schenken. Je schept de ‘tijd’ om te letten op dynamiek, accenten en je kan zelfs vooruit lezen. Of zoals ze in de psychologie zouden zeggen, er is cognitieve capaciteit over. Net zoals het RAM-geheugen in een computer meer werkgeheugen over heeft, en dus sneller werkt, als er programma’s op de achtergrond staan te draaien in plaats van dat er actief mee op de voorgrond gewerkt wordt.

 

Buiten de bovengenoemde principes bespreekt Josh ook emoties en hoe ermee om te gaan in bepaalde momenten, aangezien ze een enorme invloed op iemands prestatie kunnen uitoefenen. Hij gaat daarnaast dieper in op de kracht van presence, waar in de volgende blog uitgebreid over geschreven zal worden en hij heeft het over de manier waarop leren ingevuld zou moeten worden. Dit boek is een aanrader voor vóór je 20e of als je vader of moeder wordt. En alles daartussen en daarna…

Finally, op naar blog 2…

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *